W tym dniu w 1727 roku odbyły się pogrzeby Johann Christoph von Ponickau, saksońskiego szlachcica i komornika. Został pochowany w Wehrkirche (kościele obronnym) w Pomßen, miasteczku blisko Leipzig, a Bach napisał na jego pogrzeb kantatę funeralną do tekstu libretto autorstwa Picander.
Sam von Ponickau wybrał tekst tytułowy, który cytuje fragment z Księgi Rodzaju. Ponieważ tekst ten poddaje się interpretacji odpowiadającej świętemu dniu Matki Bożej Gromnicznej (Candlemas, 2 lutego), Bach wykonywał tę kantatę w późniejszych latach w Leipzig w tamtym dniu.
Kantaty tej nie należy mylić z motetą Ich lasse dich nicht, BWV Anh. 159, którą początkowo przypisywano wujowi Bach, Johann Christoph, ale która obecnie okazuje się wczesnym utworem z okresu Weimaru (i obecnie numerowana jako BWV 1165).