Trinitatis IV to 4. niedziela po Trinitatis. 3 kantaty na ten dzień, jedna z Weimardu i dwie z Lipska.
Barmherziges Herze der ewigen Liebe, BWV 185, to jedna z około 20 kantat, które Bach skomponował w Weimarze, gdzie oczekiwano od niego pisania kantaty co miesiąc. Libretto pochodzi od dworskiego poety Salomona Francka, jak w przypadku kilku innych kantat weimarskich. Nawiązuje do ewangelicznego czytania dnia, Kazania na Górze. Bach wykonał tę kantatę co najmniej jeszcze raz w Weimarze i co najmniej dwa razy w Lipsku, włączając wykonanie w 1723 roku na swojej pierwszej Trinitatis IV.
W tym początkowym okresie lipskim Bach często wykonywał dwie kantaty, jedną przed i jedną po kazaniu. Tamtej niedzieli w 1723 roku BWV 185 było grane po kazaniu i zostało poprzedzone przez Ein ungefärbt Gemüte, BWV 24, skomponowaną na ten dzień. Jest to właściwie pierwsza kantata, którą Bach skomponował w samym Lipsku; w poprzedzających niedziełach i świętach od czasu jego zatrudnienia wykonywał kantaty weimarskie, lub w przypadku BWV 75 i 76, dwie kantaty, które już przygotował w Köthen przed przybyciem do Lipska.
Wreszcie Ich ruf zu dir, Herr Jesu Christ, BWV 177, skomponowana w 1732 roku, to choralna kantata, którą napisał, aby uzupełnić swój cykl kantat choralnych. W 1724 roku Trinitatis IV przypadła na Nawiedzenie, które miało pierwszeństwo jako uroczystość ze względu na swoją ważność. Tak więc w 1732 roku wypełnił tę lukę. Ponieważ w tamtych późniejszych latach nie miał odpowiedniego librecisty, często używa dosłownie tekstu chorału jako swojego libretto (zwane „per-omnes-versus"). Hymn, na którym się opiera, został napisany w 1530 roku przez Johanna Agricolę (1494-1566).