Wniebowzięcie to bardzo ważna data w kalendarzu liturgicznym, dlatego nie mniej niż 4 kantaty na ten dzień. Wszystkie pochodzą z okresu lipskiego.
Wer da gläubet und getauft wird, BWV 37, opiera się na Ewangelii św. Marka, gdzie Jezus poleca swoim uczniom głosić i chrzścić, natomiast Auf Christi Himmelfahrt allein, BWV 128, rzeczywiście dotyczy samego Wniebowzięcia. To kolejny libretto autorstwa Christiane Mariane von Ziegler, córki burmistrza Lipska, która dostarczyła mu dziewięć wierszy w 1725 roku.
Gott fähret auf mit Jauchzen, BWV 43, opiera się na tekście ze zbioru kantат napisanych przez daleką krewną Bacha (ich pra-pra-dziadowie byli braćmi), Johann Ludwig Bach (1677-1731). Tekst ten został prawdopodobnie napisany w 1704 roku przez pracodawcę Ludwiga, księcia Ernst-Ludwig von Sachsen-Meiningen.
Ostatnia z nich, Lobet Gott in seinen Reichen, BWV 11, znana również jako Oratorium Wniebowzięcia, została utworzona w 1735 roku, pięć miesięcy po lepiej znanym Oratorium Bożonarodzeniowym i dziesięć lat po początkowym Oratorium Wielkanocnym. Chociaż nie dłuższa niż zwykła kantata, ma strukturę podobną do oratoriów, z partią dla ewangelisty.